แดนนิพพาน "โมทนาทุกดวงจิตถึงซึ่งแดนนิพพาน"

 

   

ค้นหา
ดู: 1168|ตอบ: 0
go

‪‎สุนัขขี้เรื้อนเตือนกรรม‬

Rank: 1

มารน้อย โพสต์เมื่อ 2015-12-14 22:45 |แสดงโพสต์ทั้งหมด
12360226_1653347138238867_4050051687610095926_n.jpg
สุนัขขี้เรื้อนเตือนกรรม‬% e% Z- p9 W) G& ?7 N  q  _' e: V
ไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์ต่างเกิดมาบนพื้นฐานของกรรม กรรมในที่นี้หมายถึงการกระทำ การกระทำความดี เขาเรียกว่ากรรมดี การกระทำความชั่วเขาเรียกว่ากรรมชั่ว การเลือกที่จะกระทำกรรมแบบใดนั้นอยู่ที่ตัวเรา ว่าจะเลือกกระทำกรรมแบบใด ผิดถูกล้วนรู้อยู่แก่ใจ อยู่ที่เจตนา อยู่ที่ใจของเราทุกคน ดังเรื่องราวที่จะเล่าให้ฟังต่อไปนี้ วันอังคาร ที่ 8 ธันวาคม 2558 ผมได้อยู่เวรประจำการหน้าประตู ในเวลาเช้า ของวิทยาลัย ที่ผมทำงานอยู่ เพื่อคอยดูความเรียบร้อยของนักเรียน นักศึกษาที่ผ่านเข้าออกในวิทยาลัยในช่วงเวลาเช้า ผมยืนคอยต้อนรับนักเรียน นักศึกษา จนเวลา 08.00 น. ได้มีสุนัขขี้เรื้อน ผอมมากผอมจนหนังหุ้มกระดูก ที่อาศัยอยู่ภายในวิทยาลัย ที่ผมทำงานอยู่ ลักษณะของสุนัขตัวนี้มีขนสีน้ำตาลเข้ม เป็นเพศเมีย ผอมมีแต่หนังหุ้มกระดูก ตามตัวเต็มไปด้วยบาดแผล ที่เกิดจากการเกา การถูกสุนัขตัวอื่นกัดถูกขับไล่จากสุนัขตัวอื่น อายุประมาณ 1 ปีเศษ เท่าที่ผมสังเกตุเห็นสุนัขตัวนี้ มาโดยตลอด เพราะสุนัขตัวนี้เกิดภายในวิทยาลัย จะไปไหนมาไหนก็ตามจะถูกขับถูกไล่อยู่เป็นประจำ ในบรรดาพี่น้องที่เกิดมาพร้อมกันก็ไม่มีตัวไหนที่มีสภาพเป็นเช่นนี้ ต่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ดี เพราะในวิทยาลัยจะมีแม่ค้านำอาหารมาขายจะมีเศษอาหารที่หลงเหลือจากนักเรียน นักศึกษา เป็นจำนวนมาก สุนัขจึงอิ่มหมีพลีมันส์กันดีอยู่ แต่ก็สังเกตุดูว่าสุนัขตัวนี้ไปไหนมาไหนก็ไม่ได้รับการยอมรับจากสุนัขบริเวณวิทยาลัยเลย จึงไม่มีโอกาสได้กินอาหาร จะได้กินก็เป็นเพียงเศษอาหารที่เหลือจากสุนัขตัวอื่นที่กินหมดแล้ว จนมีสภาพร่างกายอย่างที่กล่าวมาแล้วนั้น เป็นเรื่องบังเอิญหรือกรรมบันดาล อย่างไรก็ไม่ทราบได้ วันนี้สุนัขตัวนี้มานอนใกล้ๆผม ด้วยลมหายใจที่รวยริน ด้วยความสงสัยหรือร้อนวิชาก็ไม่ทราบได้ จึงใช้วิชา มโนมยิทธิที่ได้ร่ำเรียนมาจากวัดท่าซุง ที่หลวงปู่ฤาษีลิงดำได้สอนไว้ และสิ่งที่ท่านย้ำเตือนเสมอว่า "อย่าเป็นหมอดู อย่าดูวิญญาณให้ใครนะ อย่าใช้ในทางที่ผิด" สิ่งเหล่านี้ท่านได้สอนไว้ก่อนที่เราจะลงมือปฏิบัติ แต่ครั้งนี้ผมคิดว่าเกิดประโยชน์เพราะจะนำมาเป็นธรรมะทานเตือนสติแก่ญาติธรรม จึงไม่น่าผิดอะไร ผมจึงกำหนดจิตขึ้นไปถามผู้ที่อยู่สูงสุด ถึงกรรมของสุนัขตัวนี้ว่าทำกรรมอะไรมาถึงได้รับผลกรรมเช่นนี้ เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงกำหนดจิตเป็นมโน ขึ้นไปกราบแทบเท้าท่าน จึงเรียนถามท่านถึงวาระกรรมที่สุนัขตนนี้ทำมา ท่านก็เมตตาให้เห็นภาพการกระทำกรรมของสุนัขตัวนี้ว่า
. k" x5 w; L5 V) pเมื่ออดีตนานผ่านมานับร้อยปี สุนัขตัวนี้เคยเกิดเป็นมนุษย์ เป็นลูกสาวของเศรษฐีมีชื่อในเมือง แต่งกายด้วยเสื้อผ้าชั้นดี มีแม่ที่เป็นอัมพาตเดินไปไหนมาไหนไม่ได้ แทนที่หญิงผู้นี้จะดูแลแม่เป็นอย่างดี กลับปล่อยปะละเลย ให้แม่นอนจมอยู่กับอาจม สิ่งปฏิกูลมากมาย ข้าวปาอาหารก็ไม่เคยเลี้ยงดูปล่อยให้อดๆอยากๆ จนพี่ชายแท้ๆของนางที่อยู่ต่างเมืองอดทนไว้ไม่ไหวเพราะตนมาเยี่ยมแม่เห็นสภาพของผู้เป็นแม่แล้วน่าเวทนาอย่างยิ่ง จึงได้รับแม่ไปอยู่กับตนด้วย เลี้ยงดูผู้เป็นแม่อย่างดี จนมีสภาพร่างกายที่ดีสดใส ข้าวปลาอาหารไม่ขาด จนเวลาร่วงมาถึงสามปี ไม่นานหญิงผู้นี้ได้แต่งงานมีสามี เมื่อแต่งงานก็เชื่อคำยุยงของสามี ว่า หากให้แม่ไปอยู่กับพี่ชายสักวันหากแม่ตายก็จะไม่ได้สมบัติอะไรเพราะจะไปเป็นของพี่ชายหมด ด้วยความกลัวว่าสมบัติของแม่จะตกเป็นของพี่ชาย แล้วตนเองจะไม่ได้อะไรเลย และเชื่อคำสามี จึงเดินทางไปหาพี่ชาย เพื่อขอรับตัวแม่มาอยู่ด้วย โดยอ้างเหตุผลต่างๆนานา ว่าตนสำนึกแล้ว ตนผิดไปแล้ว ตนจะไม่ทำให้แม่เดือดร้อนอีกแล้ว จะเลี้ยงดูแม่อย่างดี พี่ชายจึงใจอ่อน อีกทั้งตัวพี่ชายเองก็ต้องเดินทางไปค้าขายต่างเมืองอยู่บ่อยๆ ต้องทิ้งให้แม่อยู่กับผู้ดูแล จึงได้อนุญาตให้น้องสาวนำแม่ไปเลี้ยงดู เมื่อน้องสาวรับแม่มาอยู่ด้วยก็ไม่ได้เลี้ยงดูแม่อย่างควร ปล่อยให้แม่นอนจมกองอุจจาระ ปัสสาวะ จนไม่นานไม่ถึงปี อายุขัยของแม่ก็หมดลงไป สมบัติของแม่จึงตกมาเป็นของลูกสาว เมื่อสมใจเรื่องสมบัติ แล้วก็กินอยู่อย่างสบาย จนไม่นานเงินทองก็หมดไปสามีก็ทิ้งไป ไม่ใยดีเพื่อนที่เคยคบค้าก็หายหน้า จนตัวเองต้องไปเป็นขอทาน ส่วนพี่ชายการค้าขายกับเจริญรุ่งเรือง ได้ย้ายที่อยู่ไปอยู่ต่างเมือง หญิงผู้นี้ตกระกำลำบากอยู่นานจนตายลงไป เมื่อตายไปก็ตกลงสู่นรกภูมิ เกิดเป็นสุนัขอยู่หลายภพชาติ อดอยากจนตายหลายภพ จนมาถึงชาตินี้
" S  i# f- Q4 `5 D; x- Xผมได้มองเห็นเช่นนี้ด้วยบารมีของท่านที่อยู่สูงสุดจึงกราบลาท่านและกลับคืนสติ
! c* \+ D# k8 {; n6 ^) `, v# Y1 V+ ?6 i% mการทิ้งให้บุพการีจะต้องเดือดร้อนถือว่าเป็นกรรมหนัก พระพุทธองค์ทรงตรัสไว้ว่า ให้พ่อนั่งบนบ่าขวา แม่นั่งอยู่บนบ่าซ้ายเดินไปไหนมาไหน ให้พ่อ ให้แม่ถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะ บนบ่า ตลอดชีวิตยังแทนคุณท่านไม่หมด นี่แหละน่ากรรม ผมมาทราบข่าวในวันที่ 9 ธันวาคม 2558 ว่าสุนัขตัวนั้นตายแล้ว ขอยกบุญธรรมทานนี้ให้แด่สุนัขตัวนี้ด้วย สาธุ  u/ M  M0 ~& n2 q+ r. I$ O0 z2 K

สมาชิกที่เพิ่งอ่านหัวข้อนี้

คุณต้องเข้าสู่ระบบก่อนจึงจะสามารถตอบกลับ เข้าสู่ระบบ | สมัครสมาชิก

แดนนิพพาน ดอท คอม

GMT+7, 2019-8-25 04:33 , Processed in 0.019198 second(s), 16 queries .

Powered by Discuz! X1.5

© 2001-2010 Comsenz Inc. Thai Language by DiscuzThai! Team.