วันมาฆบูชา

วันมาฆบูชา1 ?# {0 l0 d! k& N% s( r

5 K) W0 c. {, n- d; b6 F& `0 }3 F: p
7 U9 ~( {: O, J* j2 R! k7 g
5 t2 [3 L; p% o$ gความหมายวันมาฆบูชา
0 Y' A' @1 b2 d1 G$ J4 O, x; ~  L: Hวันมาฆบูชา หมายถึง การบูชา ในวันเพ็ญเดือน ๓ เนื่องในโอกาสคล้าย วันที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงโอวาทปาติโมกข์$ G) D5 B  L/ F' H& A  z8 h- v

. |7 }; N3 L6 `7 f& \ความสำคัญวันมาฆบูชา4 a8 T: f/ M% a- n7 z! m
วันมาฆบูชา เป็นวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๓ มีเหตุการณ์อัศจรรย์ที่ พระสงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้าจำนวน ๑,๒๕๐ รูป มาเฝ้าพระพุทธเจ้า ณ วัดเวฬุวัน เมืองราชคฤห์ แคว้นมคธ โดยมิได้นัดหมายกันพระสงฆ์ ทั้งหมดเป็นพระอรหันต์
2 y/ @, x' i$ A5 c; }
$ E7 x4 ~$ \2 d& Uผู้ได้อภิญญา ๖และเป็นผู้ที่ได้รับการอุปสมบท โดยตรงจากพระพุทธเจ้า ในวันนี้พระพุทธเจ้าได้ทรงแสดงโอวาทปาติโมกข์ ในที่ประชุมสงฆ์เหล่านั้น ซึ่งเป็นทั้งหลักการอุดมการณ์และวิธีการปฏิบัติที่ นำไปใช้ได้ทุกสังคม มีเนื้อหา โดยสรุปคือให้ละ
& ]% J& W$ u1 n9 D: ?: v' [, s/ A3 T' Q' B
ความชั่วทุกชนิด ทำความดี ให้ถึงพร้อมและทำจิตใจให้ผ่องใส
' D( Y& f- r. p& W+ Y- e6 ~1 T% g- T& Q; q& l7 Q
ประวัติความเป็นมาวันมาฆบูชา) E+ G3 y3 c  w- L! v
๑. ส่วนที่เกี่ยวกับพระพุทธเจ้า หลังจากพระพุทธเจ้าตรัสรู้ได้ ๙ เดือนขณะนั้นเมื่อเสร็จพุทธกิจแสดงธรรมที่ถ้ำสุกรขาตาแล้ว เสด็จมาประทับที่วัดเวฬุวัน เมืองราชคฤห์ แคว้นมคธ ประเทศอินเดียในปัจจุบัน วันนั้นตรงกับวันเพ็ญ เดือนมาฆะหรือเดือน / D( v4 p! e$ E( Q9 B( J% @: h9 U
+ t, P5 h: }6 e' l) b3 d, o) |
๓ในเวลาบ่ายพระอรหันต์สาวกของพระพุทธเจ้า มาประชุม พร้อมกัน ณ ที่ประทับของพระพุทธเจ้า นับเป็นเหตุอัศจรรย์ ที่มีองค์ประกอบสำคัญ ๔ ประการ เรียกว่าว่า วันจาตุรงคสันนิบาต
+ ~+ n/ }# Y/ M: U) }$ x6 o
* W# m9 |7 O) R+ M$ Pคำว่า "จาตุรงคสันนิบาต" แยกศัพท์ได้ดังนี้ คือ
4 Q* U" y% w( o& _5 _; q) T& B: H7 I* C% _% c
"จาตุร" แปลว่า ๔
1 e0 E, K1 r) g6 N- R" c"องค์" แปลว่า ส่วน
4 H, a$ X1 t: L! w& V"สันนิบาต" แปลว่า ประชุม % k; S; R4 I0 P- z2 E( o
ฉะนั้นจาตุรงคสันนิบาตจึงหมายความว่า "การประชุมด้วยองค์ ๔" กล่าวคือมีเหตุการณ์พิเศษที่เกิดขึ้นพร้อมกันในวันนี้ คือ1 o% T( s8 f7 I' P0 W2 g
0 ^) q! p, ^3 p/ I# J5 h& H* z) t
1. เป็นวันที่ พระสงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้า จำนวน ๑,๒๕๐ รูป มาประชุมพร้อมกันที่เวฬุวันวิหารในกรุงราชคฤห์ โดยมิได้นัดหมาย' {- g; n! R& `" `: W! k* S

6 M8 U" r5 d  z2. พระภิกษุสงฆ์เหล่านี้ล้วนเป็น "เอหิภิกขุอุปสัมปทา" คือเป็นผู้ที่ได้รับการอุปสมบทโดยตรงจากพระพุทธเจ้าทั้งสิ้น
. p9 j+ X5 |4 s" u2 z3 `  R( C* ^$ s7 h: O# S' S1 g" Z$ s$ k
3. พระภิกษุสงฆ์ทุกองค์ที่ได้มาประชุมในครั้งนี้ ล้วนแต่เป็นผุ้ได้บรรลุพระอรหันต์แล้วทุก ๆองค์
2 a+ h5 T4 g+ h2 k1 o1 {% {9 h! b( l' L5 X% D& G2 s
4. เป็นวันที่พระจันทร์เต็มดวงกำลังเสวยมาฆฤกษ
- e8 e% ]" h9 C( d+ \; v7 w! T2 f# \$ q
3 F, S* ^# w/ ], x! Nประวัติวันมาฆบูชา
0 H, ^7 g; |. f* O, H, y
6 [) X' ?3 M  y3 Z7 X, gมูลเหตุ
! q+ W" z0 h6 {* P, q' x5 P6 rหลังจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสรู้ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 และได้ทรงประกาศพระศาสนาและส่งพระอรหันตสาวกออกไปจาริกเพื่อเผยแพร่พระพุทธศาสนายังสถานที่ต่าง ๆ ล่วงแล้วได้ 9 เดือน ในวันที่ใกล้พระจันทร์เสวยมาฆฤกษ์ (วันขึ้น 15 ค่ำ
. s, L8 M9 t2 k/ ~& H" X4 z) A4 C& o9 h2 M* z! c
เดือน 3) พระอรหันต์ทั้งหลายเหล่านั้นต่างได้ระลึกว่า วันนี้เป็นวันสำคัญของศาสนาพราหมณ์ อันเป็นศาสนาของตนอยู่เดิม ก่อนที่จะหันมานับถือพระธรรมวินัยของพระพุทธเจ้า และในลัทธิศาสนาเดิมนั้นเมื่อถึงวันเพ็ญเดือนมาฆะ เหล่าผู้ศรัทธา1 a4 z1 M- A) W: B9 m/ E, y6 G
  C" b: S$ x- F
พราหมณลัทธินิยมนับถือกันว่าวันนี้เป็นวันศิวาราตรี โดยจะทำการบูชาพระศิวะด้วยการลอยบาปหรือล้างบาปด้วยน้ำ แต่มาบัดนี้ตนได้เลิกลัทธิเดิมหันมานับถือพระธรรมวินัยของพระพุทธเจ้าแล้ว จึงควรเดินทางไปเข้าเฝ้าบูชาฟังพระสัทธรรมจาก
9 m, Y. F" j, h+ k0 `: [
# G: @  c/ J8 S9 b5 E6 @) a3 b) pพระพุทธเจ้า พระอรหันต์เหล่านั้นซึ่งเคยปฏิบัติศิวาราตรีอยู่เดิม จึงพร้อมใจกันไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าโดยมิได้นัดหมาย0 |/ U3 A! ^  Z* \) W

; U( U2 K! |: k# ~, |มีผู้กล่าวว่า สาเหตุสำคัญที่ทำให้พระสาวกทั้ง 1,250 องค์มาประชุมพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย มาจากในวันเพ็ญเดือน 3 ตามคติพราหมณ์ เป็นวันพิธีศิวาราตรี พระสาวกเหล่านั้นซึ่งเคยนับถือศาสนาพราหมณ์มาก่อนจึงได้เปลี่ยนจากการรวมตัว3 ^2 f* x. N/ P8 I

) @" `/ W: h! {- y" Q, `, eกันทำพิธีชำระบาปตามพิธีพราหมณ์ มารวมกันเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้าแทน
+ }/ V9 y9 L8 T8 y, V0 `2 a8 d) A. C& {4 Y% p# J( \0 E) U9 |! S
+ S" C; p9 M, y, t: J' p, J
* c6 K' Q. d7 Y/ D& O) p+ D/ ]
โอวาทปาฏิโมกข์
8 V* Q- u" O' t0 T8 y9 N6 m4 G5 Iหลักคำสอนสำคัญของพระพุทธศาสนา หรือคำสอนอันเป็นหัวใจของพระพุทธศาสนา ได้แก่ พระพุทธพจน์ ๓ คาถากึ่ง ที่พระพุทธเจ้าตรัสแก่พระอรหันต์ ๑,๒๕๐ รูป ผู้ไปประชุมกันโดยมิได้นัดหมาย ณ พระเวฬุวนาราม ในวันเพ็ญเดือน ๓ ที่เราเรียก2 V$ i& u. v# m7 [+ g4 M( q

6 Y  l- X6 o" D, l5 u- Pกันว่าวันมาฆบูชา (ถรรถกถากล่าวว่า พระพุทธเจ้าทรงแสดงโอวาทปาฏิโมกข์นี้ แก่ที่ประชุมสงฆ์ตลอดมา เป็นเวลา ๒๐ พรรษา ก่อนที่จะโปรดให้สวดปาฏิโมกข์อย่างปัจจุบันนี้แทนต่อมา), คาถาโอวาทปาฏิโมกข์ มีดังนี้ (โอวาทปาติโมกข์ ก็เขียน)8 F  O* x8 M, q
' p& U' N) t, _$ e6 V- D3 `
สพฺพปาปสฺส อกรณํกุสลสฺสูปสมฺปทา
6 f/ p( k1 @# [4 A2 a. lสจิตฺตปริโยทปนํเอตํ พุทธาน สาสนํฯ. D: x: ?* l: _+ [2 |$ |
ขนฺตี ปรมํ ตโป ตีติกฺขา, _5 w' M, I! R5 X
นิพฺพานํ ปรมํ วทนฺติ พุทฺธา. {% z* B& L& y3 C5 h" Q  F, a4 g
น หิ ปพฺพชิโต ปรูปฆาตี
( P) I% C$ t/ f6 lสมโณ โหติ ปรํ วิเหฐยนฺโตฯ
9 |4 h9 K+ {9 cอนูปวาโท อนูปฆาโต ปาติโมกฺเข จ สํวโร, {, q9 E2 x  K9 O
มตฺตญฺญุตา จ ภตฺตสฺมึ ปนฺตญฺจ สยนาสนํ
. s3 e" p2 {/ gอธิจิตฺเต จ อาโยโค เอตํ พุทฺธาน สาสนํฯ
' I4 i: y$ I7 N8 q# ^4 }% J' |
. V5 v4 K1 _7 i' F4 b( `: G6 {แปล : การไม่ทำความชั่วทั้งปวง ๑ การบำเพ็ญแต่ความดี ๑ การทำจิตของตนให้ผ่องใส ๑ นี้เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้งหลาย ขันติ คือความอดกลั้น เป็นตบะอย่างยิ่ง, พระพุทธเจ้าทั้งหลายกล่าวว่านิพพาน เป็นบรมธรรม, ผู้ทำร้ายคน
1 ^5 Z1 ~5 W- r& V; Z2 i5 d5 O
* q: @$ u# @& e8 k# Bอื่น ไม่ชื่อว่าเป็นบรรพชิต,ผู้เบียดเบียนคนอื่น ไม่ชื่อว่าเป็นสมณะการไม่กล่าวร้าย ๑ การไม่ทำร้าย ๑ ความสำรวมในปาฏิโมกข์ ๑ ความเป็นผู้รู้จักประมาณในอาหาร ๑ ที่นั่งนอนอันสงัด ๑ ความเพียรในอธิจิต ๑ นี้เป็นคำสอนของพระพุทธเจ้าทั้ง% ~$ a- m1 R- w/ W1 a: N# ]

% @1 b/ J# `8 l, z+ cหลายที่เข้าใจกันโดยทั่วไป และจำกันได้มาก ก็คือ ความในคาถาแรกที่ว่า ไม่ทำชั่ว ทำแต่ความดี ทำจิตใจให้ผ่องใส
$ z7 K  W  y8 K
! c8 z# W* w/ c" D1 m& {, tสถานที่สำคัญเนื่องด้วยวันมาฆบูชา (พุทธสังเวชนียสถาน)' M2 l; z5 z0 P' ^
% x0 |$ f2 X* l
พระพุทธรูปยืนกลางมณฑลมหาสังฆสันนิบาต ในโบราณสถานวัดเวฬุวันมหาวิหาร เมืองราชคฤห์ รัฐพิหาร อินเดีย (เป็นพระพุทธรูปสร้างใหม่ ปัจจุบันเป็นสถานที่จาริกแสวงบุญสำคัญของชาวพุทธทั่วโลก)เหตุการณ์สำคัญที่เกิดในวันมาฆบูชา เกิด& v2 ?" n4 [2 Z  k/ |+ N

( e8 p) F8 f* V' Dภายในบริเวณที่ตั้งของ "กลุ่มพุทธสถานโบราณวัดเวฬุวันมหาวิหาร" ภายในอาณาบริเวณของวัดเวฬุวันมหาวิหาร ซึ่งลานจาตุรงคสันนิบาตอันเป็นจุดที่เกิดเหตุการณ์สำคัญในวันมาฆบูชานั้น ยังคงเป็นที่ถกเถียงและหาข้อสรุปทาง% o4 \( t: k$ b! F1 R$ q8 [

/ z# y" w  W! X# mโบราณคดีไม่ได้มาจนถึงปัจจุบัน1 ~- K) i: x  m9 q) i3 }  k
3 \7 T, _- U/ K, _* V$ q' O8 X+ x
วัดเวฬุวันมหาวิหาร
9 n  @( l. N/ O# M9 _& Z"วัดเวฬุวันมหาวิหาร" เป็นอาราม (วัด) แห่งแรกในพระพุทธศาสนา ตั้งอยู่ใกล้เชิงเขาเวภารบรรพต บนริมฝั่งแม่น้ำสรัสวดีซึ่งมีตโปธาราม (บ่อน้ำร้อนโบราณ) คั่นอยู่ระหว่างกลาง นอกเขตกำแพงเมืองเก่าราชคฤห์ (อดีตเมืองหลวงของแคว้นมคธ) รัฐ
: V& J$ z+ }6 `$ }* K
+ K  p% U& @5 p4 sพิหาร ประเทศอินเดียในปัจจุบัน (หรือ แคว้นมคธ ชมพูทวีป ในสมัยพุทธกาล)8 h: r( R/ ~3 Q

; k# n5 d5 y8 ?: P; i
9 d$ I. z5 G9 A# Y; y0 |, l9 U
% L2 l# o. ~3 `( aวัดเวฬุวันในสมัยพุทธกาล
& P' n! v3 [# Kเดิมวัดเวฬุวันเป็นพระราชอุทยานสำหรับเสด็จพระพาสของพระเจ้าพิมพิสาร เป็นสวนป่าไผ่ร่มรื่นมีรั้วรอบและกำแพงเข้าออก เวฬุวันมีอีกชื่อหนึ่งปรากฏในพระสูตรว่า "พระวิหารเวฬุวันกลันทกนิวาปสถาน"หรือ "เวฬุวันกลันทกนิวาป" (สวนป่าไผ่
5 l; B2 o& @/ r0 S! m; v$ e/ \& L
สถานที่สำหรับให้เหยื่อแก่กระแต) พระเจ้าพิมพิสารได้ถวายพระราชอุทยานแห่งนี้เป็นวัดในพระพุทธศาสนาหลังจากได้สดับพระธรรมเทศนาอนุปุพพิกถาและจตุราริยสัจจ์ ณ พระราชอุทยานลัฏฐิวัน (พระราชอุทยานสวนตาลหนุ่ม) โดยในครั้งนั้น
$ C) S9 j! b1 l, P; o. R) a) ~; i; I) a8 J2 `! T2 W  n# u0 e
พระองค์ได้บรรลุพระโสดาบัน เป็นพระอริยบุคคลในพระพุทธศาสนา และหลังจากการถวายกลันทกนิวาปสถานไม่นาน อารามแห่งนี้ก็ได้ใช้เป็นสถานที่สำหรับพระสงฆ์ประชุมจาตุรงคสันนิบาตครั้งใหญ่ในพระพุทธศาสนา อันเป็นเหตุการณ์สำคัญใน. P; G( \+ C& L5 k; X) A) D

% s' K/ z, a$ N- O. Y3 e* tวันมาฆบูชา( n7 a* {  }1 Q  [  ^5 J8 s
. `+ J5 k- s$ f) v
วัดเวฬุวันหลังการปรินิพพาน
8 L0 E5 B, m- K& L9 i( g# Mหลังพระพุทธเจ้าเสด็จปรินิพพาน วัดเวฬุวันได้รับการดูแลมาตลอด โดยเฉพาะมูลคันธกุฎีที่มีพระสงฆ์เฝ้าดูแลทำการปัดกวาดเช็ดถูปูลาดอาสนะและปฏิบัติต่อสถานที่ ๆ พระพุทธเจ้าเคยประทับอยู่ทุก ๆ แห่ง เหมือนสมัยที่พระพุทธองค์ทรงพระชนม
! s) z. S: M/ j. V3 }$ D9 A5 f/ c% L5 G& _; a' q! [& D, p: W
ชีพอยู่มิได้ขาด โดยมีการปฏิบัติเช่นนี้ติดต่อกันกว่าพันปี9 H$ }# h+ S5 Z# g6 j8 X3 `* L- t
  f& b0 a4 Y1 \8 u: x
แต่จากเหตุการณ์ย้ายเมืองหลวงแห่งแคว้นมคธหลายครั้งในช่วง พ.ศ. 70 ที่เริ่มจากอำมาตย์และราษฎรพร้อมใจกันถอดกษัตริย์นาคทัสสก์แห่งราชวงศ์ของพระเจ้าพิมพิสารออกจากพระราชบัลลังก์ และยกสุสูนาคอำมาตย์ซึ่งมีเชื้อสายเจ้าลิจฉวีในกรุง; i8 R7 Z1 `1 L; g

9 h  x$ ?$ H5 j; }$ q4 K+ g4 gเวสาลีแห่งแคว้นวัชชีเก่า ให้เป็นกษัตริย์ตั้งราชวงศ์ใหม่แล้ว พระเจ้าสุสูนาคจึงได้ทำการย้ายเมืองหลวงของแคว้นมคธไปยังเมืองเวสาลีอันเป็นเมืองเดิมของตน และกษัตริย์พระองค์ต่อมาคือพระเจ้ากาลาโศกราช ผู้เป็นพระราชโอรสของพระเจ้าสุสูนาค 6 g' L; w# U0 h: [6 \

$ ]6 t$ M+ n" Y' _' ?) vได้ย้ายเมืองหลวงของแคว้นมคธอีก จากเมืองเวสาลีไปยังเมืองปาตลีบุตร ทำให้เมืองราชคฤห์ถูกลดความสำคัญลงและถูกทิ้งร้าง ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้วัดเวฬุวันขาดผู้อุปถัมภ์และถูกทิ้งร้างอย่างสิ้นเชิงในช่วงพันปีถัดมา
* I" ^: F- Z; a  A* ~- B6 q& x( d6 ^
โดยปรากฏหลักฐานบันทึกของหลวงจีนฟาเหียน (Fa-hsien) ที่ได้เข้ามาสืบศาสนาในพุทธภูมิในช่วงปี พ.ศ. 942 - 947 ในช่วงรัชสมัยของพระเจ้าจันทรคุปต์ที่ ๒ (พระเจ้าวิกรมาทิตย์) แห่งราชวงศ์คุปตะ ซึ่งท่านได้บันทึกไว้ว่า เมืองราชคฤห์อยู่2 ^* N' t  N8 o; @

3 t5 h" L' ], xในสภาพปรักหักพัง แต่ยังทันได้เห็นมูลคันธกุฎีวัดเวฬุวันปรากฏอยู่ และยังคงมีพระภิกษุหลายรูปช่วยกันดูแลรักษาปัดกวาดอยู่เป็นประจำ แต่ไม่ปรากฏว่ามีการบันทึกถึงสถานที่เกิดเหตุการณ์จาตุรงคสันนิบาตแต่ประการใด
/ e5 U6 o; h+ E7 Z8 _; q" @* y* n5 a: t' s2 Z' x1 j
แต่หลังจากนั้นประมาณ 200 ปี วัดเวฬุวันก็ถูกทิ้งร้างไป ตามบันทึกของพระถังซำจั๋ง (Chinese traveler Hiuen-Tsang) ซึ่งได้จาริกมาเมืองราชคฤห์ราวปี พ.ศ. 1300 ซึ่งท่านบันทึกไว้แต่เพียงว่า ท่านได้เห็นแต่เพียงซากมูลคันธกุฎีซึ่งมี
3 B) |1 b& N' b& k0 x
: T: H3 k8 l8 X5 j7 `. Fกำแพงและอิฐล้อมรอบอยู่เท่านั้น (ในสมัยนั้นเมืองราชคฤห์โรยราถึงที่สุดแล้ว พระถังซำจั๋งได้แต่เพียงจดตำแหน่งที่ตั้งทิศทางระยะทางของสถูปและโบราณสถานเก่าแก่อื่น ๆ ในเมืองราชคฤห์ไว้มาก ทำให้เป็นประโยชน์แก่นักประวัติศาสตร์และนัก
) c% p  o* B% h: @" y
0 p- V6 c, m% a' Oโบราณคดีในการค้นหาโบราณสถานต่าง ๆ ในเมืองราชคฤห์ในปัจจุบัน)
8 u$ d2 J5 d8 ^$ B( A: R: [. h7 E% i
จุดแสวงบุญและสภาพของวัดเวฬุวันในปัจจุบัน4 Q- d2 @7 T  G" ^
ปัจจุบันหลังถูกทอดทิ้งเป็นเวลากว่าพันปี และได้รับการบูรณะโดยกองโบราณคดีอินเดียในช่วงที่อินเดียยังเป็นอาณานิคมของอังกฤษ วัดเวฬุวัน ยังคงมีเนินดินโบราณสถานที่ยังไม่ได้ขุดค้นอีกมาก สถานที่สำคัญ ๆ ที่พุทธศาสนิกชนในปัจจุบันนิยม
, o3 q1 I0 F  z  _- N$ l1 z% y: N  T5 [5 i
ไปนมัสการคือ "พระมูลคันธกุฎี" ที่ปัจจุบันยังไม่ได้ทำการขุดค้น เนื่องจากมีกุโบร์ของชาวมุสลิมสร้างทับไว้ข้างบนเนินดิน, "สระกลันทกนิวาป" ซึ่งปัจจุบันรัฐบาลอินเดียได้ทำการบูรณะใหม่อย่างสวยงาม, และ "ลานจาตุรงคสันนิบาต" อันเป็นลานเล็ก ) ]$ c& u& o8 e) `7 V
2 k7 ~( E& Y3 c! _$ g! r
ๆ มีซุ้มประดิษฐานพระพุทธรูปยืนปางประทานพรอยู่กลางซุ้ม ลานนี้เป็นจุดสำคัญที่ชาวพุทธนิยมมาทำการเวียนเทียนสักการะ (ลานนี้เป็นลานที่กองโบราณคดีอินเดียสันนิษฐานว่าพระพุทธองค์ทรงแสดงโอวาทปาฏิโมกข์ในจุดนี้)% U: V3 D$ h4 a2 J
; M4 j0 F1 c9 L5 |7 d6 j
จุดที่เกิดเหตุการณ์สำคัญในวันมาฆบูชา (ลานจาตุรงคสันนิบาต)
: C8 }1 Y6 x* C6 f5 f' qถึงแม้ว่าเหตุการณ์จาตุรงคสันนิบาตจะเป็นเหตุการณ์สำคัญยิ่งที่เกิดในบริเวณวัดเวฬุวันมหาวิหาร แต่ทว่าไม่ปรากฏรายละเอียดในบันทึกของสมณทูตชาวจีนและในพระไตรปิฎกแต่อย่างใดว่าเหตุการณ์ใหญ่นี้เกิดขึ้น ณ จุดใดของวัดเวฬุวัน รวมทั้ง7 C0 u" u! N. T

4 t/ ]! Q4 Y% |4 Q$ c5 C, @4 r. lจากการขุดค้นทางโบราณคดีก็ไม่ปรากฏหลักฐานว่ามีการทำเครื่องหมาย (เสาหิน) หรือสถูประบุสถานที่ประชุมจาตุรงคสันนิบาตไว้แต่อย่างใด (ตามปกติแล้วบริเวณที่เกิดเหตุการณ์สำคัญทางพระพุทธศาสนา มักจะพบสถูปโบราณหรือเสาหินพระ/ X, ?! W/ R2 G

3 i: h3 T1 F' V, Bเจ้าอโศกมหาราชสร้างหรือปักไว้เพื่อเป็นเครื่องหมายสำคัญสำหรับผู้แสวงบุญ) ทำให้ในปัจจุบันไม่สามารถทราบโดยแน่ชัดว่าเหตุการณ์จาตุรงคสันนิบาตเกิดขึ้นในจุดใดของวัด5 v; D+ a6 h; N4 n
2 s% w" r: }0 d$ Y
ในปัจจุบันกองโบราณคดีอินเดียได้แต่เพียงสันนิษฐานว่า "เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดในบริเวณลานด้านทิศตะวันตกของสระกลันทกนิวาป" (โดยสันนิษฐานเอาจากเอกสารหลักฐานว่าเหตุการณ์ดังกล่าวมีพระสงฆ์ประชุมกันมากถึงสองพันกว่ารูป และ
8 D3 e. K4 Q5 f0 N" C" F7 P2 H. ~8 O7 l
เกิดในช่วงที่พระพุทธองค์พึ่งได้ทรงรับถวายอารามแห่งนี้ การประชุมครั้งนั้นคงยังต้องนั่งประชุมกันตามลานในป่าไผ่ เนื่องจากเสนาสนะหรือโรงธรรมสภาขนาดใหญ่ยังคงไม่ได้สร้างขึ้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในปัจจุบันลานด้านทิศตะวันตกของสระ9 l+ E$ ]3 L+ Z
: a/ l. i6 Q$ x9 I
กลันทกนิวาป เป็นลานกว้างลานเดียวในบริเวณวัดที่ไม่มีโบราณสถานอื่นตั้งอยู่) โดยได้นำพระพุทธรูปยืนปางประทานพรไปประดิษฐานไว้บริเวณซุ้มเล็ก ๆ กลางลาน และเรียกว่า "ลานจาตุรงคสันนิบาต" ซึ่งในปัจจุบันก็ยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัดว่าลาน% K  g+ {/ E; S' X8 N8 i/ u! _
2 u* w( N/ {& j9 [) P1 t, y8 |
จาตุรงคสันนิบาตที่แท้จริงอยู่ในจุดใด และยังคงมีชาวพุทธบางกลุ่มสร้างซุ้มพระพุทธรูปไว้ในบริเวณอื่นของวัดโดยเชื่อว่าจุดที่ตนสร้างนั้นเป็นลานจาตุรงคสันนิบาตที่แท้จริง แต่พุทธศาสนิกชนชาวไทยส่วนใหญ่ก็เชื่อตามข้อสันนิษฐานของกอง3 O( D3 T) ~) P

1 v2 _9 F2 d5 _. p4 ~2 bโบราณคดีอินเดียดังกล่าว โดยนิยมนับถือกันว่าซุ้มพระพุทธรูปกลางลานนี้เป็นจุดสักการะของชาวไทยผู้มาแสวงบุญจุดสำคัญ 1 ใน 2 แห่งของเมืองราชคฤห์ (อีกจุดหนึ่งคือพระมูลคันธกุฎีบนยอดเขาคิชกูฏ), W* \  M) T0 d( {  e" }+ ~
1 t2 Y& G6 C* _9 ]
กิจกรรมต่างๆ ที่ควรปฏิบัติในวันมาฆบูชา
1 Z  K% K9 @5 i7 ]5 W& V" W& ~4 O. h
การปฎิบัติตนสำหรับพุทธศาสนาในวันนี้ก็คือ การทำบุญ ตักบาตรในตอนเช้า หรือไม่ก็จัดหาอาหารคาวหวานไปทำบุญฟังเทศน์ที่วัด ตอนบ่ายฟังพระแสดงพระธรรมเทศนา ในตอนกลางคืน จะพากันนำดอกไม้ ธูปเทียน ไปที่วัดเพื่อชุมนุมกันทำพิธี
( M. N& ?) _( K. m4 i. f
. Z! O$ |- A& d* jเวียนเทียน รอบพระอุโบสถ พร้อมกับพระภิกษุสงฆ์โดยเจ้าอาวาสจะนำว่า นะโม ๓ จบ จากนั้นกล่าวคำ ถวาย ดอกไม้ธูปเทียน ทุกคนว่าตาม จบแล้วเดิน เวียนขวา ตลอดเวลาให้ระลึกถึง พระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ จนครบ ๓ รอบ " P8 j$ n; m8 }/ j3 l" ?7 p- S
. y. Y' g8 J; D% u- ~! x- N
แล้วนำดอกไม้ ธูปเทียนไปปักบูชาตามที่ทางวัด เตรียมไว้ เป็นอันเสร็จพิธี1 M, j# V3 h- Y

9 A6 u$ l+ y  |# q6 M* V0 n' y2 C1 iขอบคุณข้อมูลจาก : dhammathai.org,วิกิพีเดีย
* z* c% M, }+ R( q
  w# G) N- O3 c5 S0 j: n. g6 O( |4 y& {+ g4 Q9 M

5 v# L3 |: U3 r7 {( k' oการถือปฏิบัติวันมาฆบูชาในประเทศไทย
) k/ L8 Y: o8 n+ b0 Aพิธีวันมาฆบูชานี้ เดิมทีเดียวในประเทศไทยไม่เคยทำมาก่อน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงอธิบายไว้ว่าเกิดขึ้นในสมัย พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๔ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์ โดยทรงถือตามแบบของโบราณบัณฑิตที่$ z3 h' `$ P7 w" ]! J1 Z- K

, a' j4 r! i2 {# E# ^9 T  e6 \ได้นิยมกันว่า วันมาฆะบูรณมี พระจันทร์เสวยฤกษ์มาฆะเต็มบริบูรณ์เป็นวันที่พระอรหันต์สาวกของ พระพุทธเจ้า ๑,๒๕๐ รูป ได้ประชุมกันพร้อมด้วยองค์ ๔ ประการ เรียกว่า# V3 H: R  i* T/ R9 l
# Q3 K  j! P5 V7 T, y
จาตุรงคสันนิบาตพระพุทธเจ้าได้ตรัสเทศนาโอวาทปาติโมกข์ ในที่ประชุมสงฆ์เป็นการ ประชุมใหญ่ และเป็นการอัศจรรย์ในพระพุทธศาสนา นักปราชญ์ จึงถือเอาเหตุนั้นประกอบ การสักการบูชาพระพุทธเจ้าและพระอรหันต์สาวก ๑,๒๕๐ รูปนั้น ให้
* ?( Y2 z5 A$ U! _1 k" h" F) I9 |" U. H& B4 K/ L+ L0 J
เป็นที่ตั้งแห่งความ เลื่อมใสการประกอบพิธีมาฆะบูชา ได้เริ่มในพระบรมมหาราชวังก่อน
2 I3 x1 S; Q: Q# X9 }' B$ ~, x# K" ?
ในสมัยรัชกาลที่ ๔ มีพิธีการพระราชกุศลในเวลาเช้า พระสงฆ์ วัดบวรนิเวศวิหารและ วัดราชประดิษฐ์ ๓๐ รูป ฉันในพระอุโบสถ วัดพระศรีรัตนศาสดาราม เวลาค่ำ เสด็จออกทรงจุด ธูปเทียนเครื่อง มนัสการแล้ว พระสงฆ์สวดทำวัตรเย็นเสร็จแล้ว สวด8 U% u* i7 g1 J5 Z% ]# _

$ G" R1 [" R, Tมนต์ต่อไปมี สวดคาถาโอวาทปาติโมกข์ด้วยสวดมนต์ จบทรงจุดเทียนรายตามราวรอบพระอุโบสถ ๑,๒๕๐ เล่ม มีการประโคมอีกครั้งหนึ่งแล้วจึงมีการเทศนา โอวาทปาติโมกข์
* Y( w- I; H: H' [( I& y๑ กัณฑ์เป็นทั้งเทศนาภาษาบาลีและ ภาษาไทย เครื่องกัณฑ์ มีจีวรเนื้อดี ๑ ผืน เงิน ๓ ตำลึง และขนมต่าง ๆ เทศนาจบพระสงฆ์ ซึ่งสวดมนต์ ๓๐ รูป สวดรับการประกอบพระราชกุศลเกี่ยวกับ วันมาฆบูชาในสมัยรัชกาลที่ ๔ นั้น พระบาทสมเด็จพระ
9 b# ^. K& c  f
" ?. L, Q& Z! m4 x5 \& zจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว จะเสด็จออกประกอบพิธีด้วยพระองค์เองทุกปีมิได้ขาด สมัยต่อมามีการเว้นบ้าง เช่น รัชกาลที่ ๕ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้เสด็จออกเองบ้าง มิได้ เสด็จออกเองบ้างเพราะมักเป็นเวลาที่ประสบกับเวลาเสด็จ- n" c8 Y4 c+ [$ T( l% d
" |& r% h6 b2 G5 K
ประพาส หัวเมืองบ่อย ๆ หากถูกคราวเสด็จไปประพาสบางปะอินหรือพระพุทธบาท พระพุทธฉาย พระปฐมเจดีย์ พระแท่นดงรัง ก็จะทรงประกอบพิธีมาฆบูชา ในสถานที่นั้น ๆ ขึ้นอีก ส่วนหนึ่งต่างหากจากในพระบรมมหาราชวังเดิมทีมีการประกอบพิธี/ g, a" m* N- ^5 D, O2 P4 u
# ~# B8 W' i5 X  z
ในพระบรมมหาราชวัง ต่อมาก็ขยายออกไป ให้พุทธบริษัทได้ ปฏิบัติตามอย่างเป็นระบบสืบมาจนปัจจุบัน มีการบูชา ด้วยการเวียนเทียน และบำเพ็ญกุศลต่าง ๆ ส่วนกำหนดวันประกอบพิธีมาฆบูชานั้น ปกติตรงกับวันเพ็ญ เดือน ๓ หากปีใด เป็น
: w5 O9 d0 p$ [& S
1 A' u# s( `( h/ D* k4 mอธิกมาส คือ มีเดือน ๘ สองหนจะเลื่อนไปตรงกับวันเพ็ญเดือน ๔2 \$ ~3 @; k; l* g; D* Q
, R% n0 c' C9 Z/ Y& ?

5 L% p7 |* L- k# L
2 R6 g5 v5 K0 m1 w( Wหลักธรรมที่ควรนำไปปฏิบัติ
, h& g( \! b& p. l8 Z8 x# I  r7 x8 Zหลักธรรมที่ควรนำไปปฏิบัติได้แก่ โอวาทปาติโมกข์ หมายถึง หลักคำสอนคำสำคัญของพระพุทธศาสนาอันเป็นไปเพื่อป้องกัน และแก้ปัญหาต่าง ๆ ในชีวิตเป็นไปเพื่อความหลุดพ้น หรือคำสอน อันเป็นหัวใจพระพุทธศาสนา หลักธรรมประกอบด้วย
9 h& n* `9 b! `8 c+ a# {  ?
9 B( s. ]# `$ {5 g0 L5 E: U8 I* H3 C( uหลักการ ๓ อุดมการณ์ ๔ วิธีการ ๖ ดังนี้$ z& z7 s- L  ^5 d+ u, D

- Z2 J2 S! U0 N: a/ u; W) y+ t7 oหลักการ ๓
/ q9 B/ H# ]- ]๑. การไม่ทำบาปทั้งปวง ได้แก่การงดเว้น การลด ละเลิก ทำบาปทั้งปวง ซึ่งได้แก่ อกุศลกรรมบถ ๑๐ ทางแห่งความชั่ว มีสิบประการ อันเป็น: M  }5 _5 j; J( H
ความชั่วทางกาย ทางวาจา และทางใจ ความชั่วทางกาย ได้แก่ การฆ่าสัตว์ การลักทรัพย์ การประพฤติ ผิดในกาม
1 |( G2 j0 E5 V7 w0 Iความชั่วทางวาจา ได้แก่ การพูดเท็จ การพูดส่อเสียด การพูดเพ้อเจ้อ # ~- `% I+ H0 s7 R$ l+ ?
ความชั่วทางใจ ได้แก่ การอยากได้สมบัติของผู้อื่น การผูกพยาบาท และความเห็นผิดจากทำนองคลองธรรม
: v( f3 S# J* L8 L
% V! m0 N* Q; J& W$ i๒. การทำกุศลให้ถึงพร้อม ได้แก่ การทำความดีทุกอย่างซึ่งได้แก่ กุศลกรรมบถ ๑๐ เป็นแบบของการทำฝ่ายดีมี ๑๐ อย่าง อันเป็นความดีทางกาย ทางวาจาและทางใจ
( r, n- S9 M' g7 e6 `
3 W3 K8 [: C- H5 G% cความดีทางกาย ได้แก่ การไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ทำร้ายเบียดเบียนผู้อื่นมีแต่ช่วยเหลือเกื้อกูลกัน การไม่ถือเอาสิ่งของที่เจ้าของเขาไม่ได้ให้ มาเป็นของตน มีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ และการไม่ประพฤติผิดในกาม" s6 [3 H! [( i2 E) B
การทำความดีทางวาจา ได้แก่ การไม่พูดเท็จ ไม่พูดส่อเสียด ไม่พูดคำหยาบ และไม่พูดเพ้อเจ้อพูดแต่คำจริง พูดคำอ่อนหวานพูดคำให้เกิดความสามัคคีและพูดถูกกาลเทศะ
: z% I9 P0 W: a) S: e( w* Mการทำความดีทางใจ ได้แก่ การไม่โลภอยากได้ของของผู้อื่นมีแต่คิดเสียสละ การไม่ผูกอาฆาตพยาบาทมีแต่คิดเมตตาและ ปราถนาดีและมีความเห็นความรู้ความเข้าใจที่ถูกต้อง ตามทำนองคลองธรรม เช่น เห็นว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
6 B6 s$ Z$ B& i4 D/ C+ {; s  K( T8 Q& ?3 g1 o
๓. การทำจิตให้ผ่องใส ได้แก่ การทำจิตของตนให้ผ่องใส ปราศจากนวรณ์ซึ่งเป็นเครื่องขัดขวางจิตไม่ให้เข้าถึงความสงบ มี ๕ ประการ ได้แก่
. K& D6 ~4 w$ z  p, J3 V8 a- s3 @) n. _" Y9 ]# E0 r& `! w
๑. ความพอใจในกาม (กามฉันทะ)$ x/ Z2 ?: z2 }+ j
๒. ความอาฆาตพยาบาท (พยาบาท)
7 {3 J8 s' A) T! l/ w5 ~๓. ความหดหู่ท้อแท้ ง่วงเหงาหาวนอน (ถีนะมิทธะ)
0 s4 ~; T0 G. V# n๔. ความฟุ้งซ่าน รำคาญ (อุทธัจจะกุกกุจจะ) และ- M- \) r! ]. W4 b
๕. ความลังเลสงสัย (วิกิจฉา) เช่น สงสัยในการทำความดีความชั่ว ว่ามีผลจริงหรือไม่ วิธีการทำจิตให้ปฏิบัติสมถะผ่องใส ที่แท้จริงเกิดขึ้นจากการละบาปทั้งปวง ด้วยการถือศืลและบำเพ็ญกุศล ให้ถึงพร้อมด้วยการ และวิปัสสนา จนได้บรรลุอรหัตผล
3 [4 }' E& o$ \' e/ d" }1 K* x8 r1 T1 Z
อันเป็นความผ่องใสที่แท้จริง
: X& Q) {1 c' j- l7 p6 ?3 _3 q& C% H4 `) Q; \
อุดมการณ์ ๔( |3 I) [3 N% G/ C
๑. ความอดทน ได้แก่ ความอดกลั้น ไม่ทำบาปทั้งทางกาย วาจา ใจ
; C, R! `, p) H( t  _5 E/ K๒. ความไม่เบียดเบียน ได้แก่ การงดเว้นจากการทำร้าย รบกวน หรือ เบียดเบียนผู้อื่น
0 o& e% H$ D. c0 K๓. ความสงบ ได้แก่ ปฏิบัติตนให้สงบทั้งทางกาย ทางวาจา และทางใจ; }4 {& D1 v; f3 J- q1 z
๔. นิพพาน ได้แก่ การดับทุกข์ ซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดในพระพุทธศาสนาเกิดขึ้นได้จาการดำเนินชีวิตตามมรรคมีองค์ ๘
; Y7 m& B! t; F
, M- G9 i1 z9 s' Q. E. W0 Qวิธีการ ๖
0 t8 J7 r0 ^5 b6 z4 B๑. ไม่ว่าร้าย ได้แก่ ไม่กล่าวให้ร้ายหรือ กล่าวโจมตีใคร; ?+ P# t7 ]% H) y/ @
๒. ไม่ทำร้าย ได้แก่ ไม่เบียดเบียนผู้อื่น; A; G( n9 Y& J3 i; A% k
๓. สำรวมในปาติโมกข์ ได้แก่ ความเคารพระเบียบวินัย กฎกติกา กฎหมาย รวมทั้งขนบธรรมเนียมประเพณีอันดีของสังคม
$ t/ }( M. g, A๔. รู้จักประมาณ ได้แก่ รู้จักความพอดีในการบริโภคอาหารหรือการใช้สอยสิ่งต่าง ๆ
; Q6 ?5 [+ a# i( C$ Z๕. อยู่ในสถานที่ที่สงัด ได้แก่ อยู่ในสถานที่สงบมีสิ่งแวดล้อมที่เหมาะสม$ `! J' c  M- O* i- M2 K/ y/ q
๖. ฝึกหัดจิตใจให้สงบ ได้แก่ฝึกหัดชำระจิตให้สงบมีสุขภาพคุณภาพและประสิทธิ* F& X% I% I: L# X
ภาพที่ดี# @5 z( y! G0 j+ a% x  f7 w8 B
' x6 {3 U) C7 b* Q; h9 m) _
ขอบคุณข้อมูลจาก : dhammajak.net/budday/maka.php$ l/ \5 b' U2 t; l% D7 A' N5 x$ `$ T* G

7 X" I$ K$ J! o5 o  Y* W* U$ Jที่มา : http://campus.sanook.com/910849/วันมาฆบูชา/